Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, η μνήμη επιστρέφει στους δρόμους της Αθήνας, πίσω στο Νοέμβρη του 1973. Για εμάς, που γεννηθήκαμε σε μια εδραιωμένη δημοκρατία, το Πολυτεχνείο ίσως μοιάζει με μια μακρινή ιστορία. Όμως, η ουσία του παραμένει η πιο ζωντανή υπενθύμιση ότι οι νέοι δεν είναι απλώς το «μέλλον», αλλά το πιο ζωντανό κύτταρο του παρόντος.

Όταν οι φοιτητές κλείστηκαν στο ίδρυμα, δεν είχαν όπλα. Είχαν μόνο τις φωνές τους και έναν χειροποίητο ραδιοφωνικό σταθμό που εξέπεμπε το ιστορικό: «Εδώ Πολυτεχνείο! Σας μιλά ο σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών!». Διεκδίκησαν το αυτονόητο: Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία. Αυτά τα τρία λόγια δεν ήταν απλά συνθήματα· ήταν η απαίτηση για μια ζωή με αξιοπρέπεια, μόρφωση και δικαίωμα στην άποψη.

Συμμαθητές και συμμαθήτριες,

Το Πολυτεχνείο μας διδάσκει ότι η Δημοκρατία δεν είναι ένα κεκτημένο που εφησυχάζει. Είναι μια διαρκής προσπάθεια. Σήμερα, οι δικές μας «πύλες» είναι διαφορετικές. Η δική μας γενιά καλείται να παλέψει ενάντια στην απάθεια, τον αποκλεισμό, τις ανισότητες και τον φόβο για το αύριο.

Τιμούμε τους νεκρούς και τους αγωνιστές της εξέγερσης όχι με τυπικές τελετές, αλλά με τη δέσμευση να κρατήσουμε το πνεύμα τους ζωντανό. Το μήνυμα της 17ης Νοεμβρίου είναι ένα κάλεσμα για συλλογική δράση και αλληλεγγύη. Μας λέει πως όταν η νεολαία οραματίζεται και διεκδικεί, οι τοίχοι της αδικίας μπορούν να γκρεμιστούν.

Ας κρατήσουμε αυτό το «εδώ Πολυτεχνείο» ως μια εσωτερική πυξίδα. Για να υπερασπιζόμαστε πάντα τη γνώση απέναντι στην άγνοια και την ελευθερία απέναντι σε κάθε μορφή καταπίεσης.

Τιμή και δόξα στους αγωνιστές του Πολυτεχνείου!
Το Πολυτεχνείο ζει μέσα από τους δικούς μας αγώνες!